Sirus karanlık hücresinde, Rana’ya son mektubunu içinde yazıyordu:

Kimse benden haber alamayacak. Bunu da sana söyleyeceğim. Sana karşı hiçbir sır saklamadım. Dün gece uyumadım. Düşündüm hep. Düşündüklerimi de söyleyeceğim. Çünkü bu benim ilk gülüşümdür; o benim ilk gülüşümdü. Bebeğin annesine, oyuncaklarına gülüşü değildi. İlk gülüşüm, döl yatağından kopan, yeniden doğuşu için, döl yatağına geri dönecek olan bebeğin gülüşüydü; senin, dönüp dolaşıp koynuma dönüşün gibi… Çünkü bizim acılarımız, sonlanan yaşamların güzelliğine olan hayıflanmamızdandı. Onları bize kara aynalarda gösterdiler. Ama ben nereye baktıysam seni gördüm. Aynalarım senin gözlerinle doluydu, senin sesinle ve gülüşlerinle. Bunu da sana söyledim. Seni gördükten sonra bitimsiz bir aydınlıkta yaşadım. Sen pırıl pırıl bir güneştin; sımsıcak apaydın. Görmeyi bağışladın bana, duymayı. Renkleri bağışladın bana. Senin sevdan beni ölene kadar telaşlara sürükledi. Şimdi bile telaş içindeyim; seni yitirmenin telaşı. Ama bir şey daha var: ben ayrıcaklıyım. Bu ayrıcalığı sen sevginle bağışladın bana. Şimdi telaş içindeyim; ama içim rahat. Çünkü sana acının macerasını anlatmıyorum. Sana keşfetmenin hikayesini anımsatıyorum sadece. Okumaya devam et “son mektup”

Bir tanecik Sirus’um! O, yaşama sanatıydı sevgilim! Senin ve benim olan. Yarın yokmuş işte bir tanem! İçinde bulunduğum ‘bugün’ yoktu… O günler, sabahtan akşama kadar yaptığım hiçbir şey yoktu. O akşam, Ağa Abdullah’ın evinin üst katında, yere oturup dizlerimi kucakladığında yalan söylemiyordun biliyordum; ama sana da, kendime şaştığım kadar şaşıyordum. Cebinden küçük bir kutu çıkardın ve dizlerimden öperek, ‘Al bir tanem!’ dedin. Bir hediye kutusuydu. Öfkemi unutmuştum yine. Ben kime öfke duyuyordum sevgilim? Kutuyu açtım. İçindeki, zarif pırlantalarla süslü bir yüzüktü. Ben daha bir şey söylemeden, ‘Seni ilk gördüğüm günün yıl dönümü!’ dedin. Başını kollarımın arasına aldım ve göğsüme bastırdım. Bir de ağladım galiba. Benim o eşek günlerimdi. Sevdalı… Okumaya devam et “eşek günlerimdi!”

Peyman Moadi’nin En İyi Yabancı Film dalında Oskar ödülünü kazanan Nadir’le Simin’in Ayrılığı (Ayrılk– h.h.) filminin yönetmeni Asker Ferhadi’ye yazdığı uzun mektuptan kısa bir kesit: “Woody Allen, kız kardeşi ile sana mesaj gönderdiğinde ve her zamanki gibi Golden Globe törnelerine gelemeyeceğini –ya da gelmek istemediğini- ilettiğinde ve fakat bizimle New York’ta buluşmak ve film hakkında konuşmak istediğini belirttiğinde onun ağzından film hakkında duyduklarımın ne anlama geldiğini anladım. Woody Allen, yıllardır sadece bizim sinemamızdan değil, genel olarak sinemadan, bu dönemde onun üzerinde böyle bir etki bırakacak bir beklentisi olmadığını söylemişti! Artist filminin yapımcısı ve bir yığın ödülün sahibi Thomas Longmann, “Herkes benim yapıtımdan söz ediyor, ama ben senin filmini gördüğümde, keşke bu filmin yapımcısı ben olsaydım diye diledim,” dediğinde her şey daha bütün bir anlama kavuşuyordu. Brad Pitt, Golden Globe’ın basın toplantısının tertiplendiği geceden bir önceki akşam, Nadir’le Simin’in Ayrılığı (Ayrılık) DVD’sini cihaza koyduklarında ve filmin ortalarına doğru, yani ilk mahkeme sahnesinde Angelina Jolie’nin birkaç anlığına cihazı durdurduğunu, üzüldüğünü, ara verdiğini ve daha sonra yeniden filmi seyrettiklerini söylediğinde daha çok emin oldum. Angelina Jolie senin sonraki projen hakkında sorduğunda ve çok basit ve rahatça senin filminde oynamak istediğini dile getirdiğinde ve senin onu yanıtlayarak, filminin kadın karakterinin Fransız olduğunu söylediğinde ve onun da, o zamana kadar Fransızca öğrenebileceğini söylediğinde, ben olağanüstü gurur duydum. Maryl Streep, yönetmenliğinin ya da değişik sahnelerinin oyununun ayrıntıları hakkında soru sorup çok istekli bir şekilde seninle çalışmak istediğini dile getirdiğinde, Steven Spielberg, Nadir’le Simin’in Ayrılığı açık ara bu yılın en iyi filmidir dediğinde, David Fincher yarım saatini seninle konuşmaya ve görüşlerini açılamaya ayırdığında, birkaç tanınmış sinemacı, senin filmini görmediklerini ancak methini Ford Coppola’dan duyduklarını ve bu filmi görmek için sabırsızlandıklarını dile getirdiklerinde…” (tümü farsça: http://www.cinemaema.com/module-pagesetter-viewpub-tid-26-pid-6464.html)

tak tak
puslu Karadeniz sabahıyla geldim           
öpüşleriniz ıslak çam havası
 
bayan!
benim yörüngem hep Neyneva 
hep serkeş köz evsiz kitap

doğumdan doğsanız da hep size doğru batarım
kaldı ki avucunuzun çukurundan bağışlarsınız belki
ha! sırtımdaki tırnak değil dikenli tel
bir de eliniz uzaktayken saçlarım     mahpushane akşamları      gurbet dizleri
daha çok da Mozart dinlerim Pir Sultan
değilse neden gözlerime boca oluyorsunuz durmadan!
(h.h.)