Türk ulusunun Egemenlik Bayramı olan 23 Nisan’ın ertesi günü 24 Nisan 1972 tarihli TBMM oturumunda tarihi bir karar oylamaya sunuldu. O dönemde, 12 Mart 1971 muhtırası verilmiş, askeri cunta devletin başında ve hükümet sözde “partiler üstü” kurulan teknokratlar hükümeti işbaşındaydı! Başbakanlığını Nihat Erim’in yaptığı, AP, CHP, MHP ve CHP’den ayrılan Turan Feyizoğlu’nun başında bulunduğu Cumhuriyetçi Güven Partisi’nden (CGP) teknokratların yer aldığı I. ve II. Nihat Erim Hükümetleri (33. ve 34. Hükümet) işbaşındaydı.

Oyalamaya sunulan soru şuydu: Deniz Gezmiş (25), Hüseyin İnan (24) ve Yusuf Aslan (25) idam edilsinler mi?

Meclis çoğunluğu Adalet Partisi ve diğer sağcı partilerin elindeydi. Toplam 450 üyeli Meclis’te 9 açık üyelik vardı. Toplamda 323 milletvekili oylamaya katıldı, 118 milletvekili ise oylamaya katılmadı!  

Sonuç şaşırtıcı değildi: O tarihi soruya 273 Milletvekili “Evet!” dedi. Evetlerden 38 oy CHP’ne aittir. Sadece 48 kişi “Hayır!” dedi ve 2 kişi çekimser kaldı. Derler ki oylama sırasında en ön sırada oturan Demirel iki elini birden heyecanla kaldırarak ve Menderes’in idamına atıfta bulunarak “Üçe üç!” demiş ve “Evet!” için elini kaldırmıştır.[1]

Gazeteci Altan Öymen, idamların oylandığı günkü meclisi şöyle anlatmıştı:

“Süleyman Demirel, Mobilya Yolsuzluğundan yargılanan yeğeni Yahya Demirel İle ilgili olarak ’25 yaşında çocukla uğraşıyorlar’ diyor. … Deniz ve Yusuf da 25 yaşındaydı. Süleyman Bey onlar için hiç ’25 yaşında çocuklar’ demedi. İdam edilmelerini istedi. İsteğine ulaştı da…”[2]

Sonuç olarak AP, MHP, CGP ve CHP’den bir bölüm, “Evet!” Bu üç genci asın demiştir.

Deniz Gezmiş ve arkadaşlarının devrimci avukatı Halit Çelenk’in kızı Serpil Güvenç şöyle yazar: “Ve 5 Mayıs gecesi kapımız çalındı. Gelenler babam Halit Çelenk’i infazların yapılacağı Ulucanlar Cezaevine götürmeye gelmişlerdi. Babam giyindi ve gitti…”[3]

Halit Çelenk ve ikinci avukat Mükerrem Erdoğan infaz sırasında hazır bulunmuşlar. Tanık Avukat Erdoğan, infazlar sırasında orada bulunan savcı ve gardiyanların tutumunun ve sürecin insani sınırlardan uzak, bir nevi “gösteri” ve “işkence”ye dönüştürüldüğünü ifade etmiştir.

Çelenk’in ömrünün sonuna kadar unutamadığı ve “İdam Gecesi Anıları” adlı kitaplaştırdığı anılarında Yusuf Aslan’ın hakkındaki ifadeleri sarsıcıdır: “Hücrelerin penceresi avluya baktığı için Yusuf Aslan, Deniz Gezmiş’in idam edilmesine ve cansız bedeninin bir süre asılı kalmasına şahitlik etmek zorunda bırakılmıştır. Bu durumun, infaz sırasını bekleyen bir insan için yapılabilecek en büyük psikolojik işkencelerden biridir…”

Mükerrem Erdoğan’a göre son ana kadar ağırbaşlılığını yitirmeyen Hüseyin İnan son anına kadar “Tam bağımsızlık” vurgusu yapmış ve hiçbir pişmanlık belirtisi göstermeden idam sehpasına doğru yürümüştür. Mükerrem Erdoğan o sabahı şöyle anlatıyor: “Deniz bize döndü. ‘Cezaevinde bizi, yangından mal kaçırır gibi kaptılar, havalandırarak getirdiler. Ayakkabılarımızın bağlarını bile bağlamamıza fırsat vermediler. Postallarımın bağlarını bağlasınlar; asıldığımda ayağımdan düşmelerini istemem,’ dedi. Deniz gardiyanların yardımıyla masaya çıktı. Bir gardiyan ilmiği açtı, genişletti, başından geçirip taktı Deniz’in boğazına. İşte o an Deniz son sözlerini söyledi.”

Halit Kıvanç’a göre, infazlar normalden çok daha uzun sürmüş ve özellikle Deniz Gezmiş’in boyu uzun olduğu için ayaklarının tabureden sonra yere değmemesi adına sehpanın ayarlanması sırasında teknik aksaklıklar ve kasti bir yavaşlık yaşanmıştır.

Deniz’in son sözleri hakkında Halit Çelenk’in kızı Serpil Güvenç şu ifadeleri kullanır:

“Upuzun gecenin sabahında avukat Mükerrem Erdoğan’la birlikte eve geldiğinde yüzünün renginin kül gibi olduğunu ve saçlarındaki kırların görünür bir biçimde artmış olduğunu anımsıyorum… Beni hemen daktilonun başına oturttu. Mükerrem Erdoğan’ı da yanına çağırdı. Deniz, Yusuf ve Hüseyin’in idam öncesi son sözlerini ezberlemişlerdi. Özellikle Deniz’in “yasalara aykırı” olduğu için idam tutanağına yazdırılmayan ve o metinde (…) olarak geçen sözleri önemliydi ve tarihin tanıklığına aktarılması gerekiyordu. Konuştular ve netleştirdiler. Onlar söyledi, ben yazdım…

Deniz’in son sözleri şunlardı:
“Yaşasın tam bağımsız Türkiye!
Yaşasın Marksizm Leninizm’in yüce ideolojisi!
Yaşasın Türk ve Kürt halklarının bağımsızlık mücadelesi!
Kahrolsun emperyalizm!
Yaşasın işçiler, köylüler!”

Son sözler TCK’nın 141/142. maddelerinin varlığı nedeniyle basın ya da herhangi bir yayın organında yer almadı ve dillendirilemedi. Ama o daktilo sayfası çoğaldı. Deniz, Yusuf ve Hüseyin’in idam sehpası altında haykırdıkları cümleler Türkiye’nin her yanına dalga dalga yayıldı.”

Avukat Mükerrem Erdoğan’a göre Deniz o cümleyi şöyle kurmuştur: “Yaşasın Türk ve Kürt Halklarının Kardeşliği!”[4]

İki cümle de bir fotoğraf üzerine eklemek isterim:

Eklediğim bu siyah beyaz fotoğrafta ilk dikkatimi çeken Demirel’in gülümsemesidir. Bütün yüzüne yayılmış. Çok mutludur. Nihayet istediği olmuş ve “İdam edilsinler!” oyları çoğunlukta! Demirel de diğerleri gibi sol kolunu koltuğunun arkalığına dayamış, iç ferahlığı ve zafer gülümsemesiyle sağ elini “Evet!” için kaldırmıştır, “İdam edin!” diyor! Demirel’in solundaki adamın yüzü görünmüyor. Dönmüş arka koltukları kontrol ediyor kim elini kaldırmamış diye! Sağındaki adam da sağındakileri kontrol ediyor! Biri eli havada ayağa kalkmış bütün salonu kontrol ediyor! Sakın elinizi evet demek için kaldırmamazlık etmeyin dercesine! Demirel emindir. Üç “eşkıya” yok edilecek! Ve o karanlıkta, karalıkta belli belirsiz yüzlerin havada asılı kalan onlarca elleri!  Onca elin ortasında sadece iki kadın eli kalkmıştır: Biri evet için, AP’li Naime İkbal Tokgöz, ve diğeri CHP’li Hayriye Ayşe Nermin Neftçi’nin “Hayır” için kaldırdığı eli.

Ve nihayet ömürlerini halklarına adayan, faşizme, gericiliğe, feodalizme ve Amerikan’ın başını çektiği emperyalizme karşı mücadeleyle geçiren bu devrimci gençlerden, Amerikan emperyalizmi ve şer cephesi intikamlarını Deniz-Hüseyin-Yusuf’u idam ederek Amerikan askerlerini Boğaz’a döken devrimcilerden ve Tam Bağımsız Türkiye’ye inanan gençlerden kendilerince almıştır! Ama tarih öyle onların istediği gibi ilerlemiyor işte! Geç de olsa, güç de olsa sonunda gecenin karanlığını yırtıp atan şafak söküyor, tan atıyor işte… İsterseniz buna Tarihi Zorunluluk diyelim!

[1] https://bianet.org/haber/idama-evet-diyenlerin-tam-listesi-2130

[2] https://www.birgun.net/haber/denizlerin-idaminda-evet-e-kalkan-iki-el-di-82996

[3] https://haber.sol.org.tr/soldakiler/denizin-son-sozleri-haberi-27882

[4] https://simurg.info/2006/05/06/idama-giderken-6-mayis-1972/

Hayat ki bir oyundur oyunlardan, ya biter ya da biter!

Satranç geldi çıktı İran mülküne! Sunuldu padişaha. “Ne ola bu?” diye sordu padişah. Anlatıldı: “Buna satranç denir. Akıl ve sabır işidir. Hayattır ve mücadele. Görürünürde 64 hane var! Yarısı siyah, yarısı beyaz. Tümü paylaşılmış siyah ve beyaz ordular arasında. 16 ülkede siyah ordular, 16 ülkede beyaz ordular hâkim. 32 hane boş. Kim ki tüm bu 64 haneden karşı orduyu silerse kazanır. Evren onun olur!”

Padişah düşündü, taşındı. “Öğretin bana bu oyunu ki dünyayı fethetmek isterim!”

Dendi: “Öğretmek kolay, öğrenmek de ancak sır orada değil!”

“Nedir sır?”

“Karşılığında ne verirsin?”

“Ne istersin?”

“Haneleri sayısınca buğday!”

“Yani ki 64 buğday tanesine karşılık mı açık edersin sırları?”

“Hayır! Koy ilk hanesine bir buğday tanesi, ikinci hanesine iki katı, üçüncü hanede üç katı ve sonraki hanelerde o hanenin kendi katı… beşinci hanede bu hanedekinin beş katı!”

“Kolay bu… Verildi say!”

“Sayamam… Çünkü sen de sayamazsın!”

“Bu ne cüret?”

“Cüret değil gerçek! Ne saraydaki ne ülke buğday depolarındaki buğday yetmez borcunu ödemeye!”

“Niye ki?”

“Beşinci hanede 256 adet buğday olacak, altıncı hanede 256×256!, Yedinci hanede 4.294.967.296 tane olacak ve sekizinci hanede 4.294.967.296 x 4.294.967.296 tane! Yani 184.467.440.737.096.000.00! Sonra dokuzuncu haneyi düşün! Devam edelim mi?”

“Gerek yok!”

“Daha ilk hükümranlığın ilk sekiz ikliminde sayı budur düşün 64.cü hanede rakamın dehşetini!”

“Haklısın. Bunca buğday bulunmaz değil bizim sarayımızda, ülkemizde dahi!”

“Öyleyse sır bende kalır!”

“Yazık!”

“Yazık!”

Padişah oyunu oynamayı öğrendi lakın sır bir sır olarak kalakaldı. Bir gün padişah huzura çağırdı mülkünün en akıllı, en hekim, en bilge, en hilekar ve en şakacı adamlarını. Padişah, “Satranca karşı bir oyun isterim sizden! Satranca karşı bir oyun! Bir sırra karşı bir sır! Hiç bilinmeyen bir oyun!” dedi.

Zaman geçti ve gün geldi en akıllı, en hekim, en bilge, en hilekar ve en şakacı adamlar huzura çıktılar. Ellerinde dikdörtgen yayvan ahşap bir kutu. Padişah sabırsızca, ““Anlatın nedir bu? Satranca nasıl karşı koyacak?”

En bilge olan kutunun iki kanadını iki yana açtı ve padişahın önüne serdi. Sonra elindeki siyah kesede on beş siyah pul, beyaz keseden 15 beyaz pul çıkardı ve bir düzen içinde dizdi tahtanın içinde çizilmiş bölümlere. Elinde iki zar. Ve sonra söze başladı: “Bu basit bir oyundur. Ne basitliği anlaşılır ve ne de sırrı!”

“Anlatın!”

“Bu gördüğünüz insanın yaşamıdır. Oyun başlarken açılır ve yaşam bitince kapanır! Gördüğünüz gibi 30 taş var. 30 gün. 15’i gecedir siyah, 15’i gündüzdür beyaz. Her kanat ikiye bölünmüş, toplam 4 hane, dört mevsim. Toplam hane sayısı 24’tür.  24 saat. Her mevsim 3 geceli gündüzlü 3 ay. Her yanda 12 hane, on iki ay. Oyunun gayesi bir baştan başlayıp bahardan, sonra yaz mevsimi, sonra güz ve en son kış mevsiminde pullarımızı toplarız, teker teker hayat sahnesinden dışarı çıkarırız. Doğarız, ilerleriz son haneye. İlerlemek zorunludur. İlerlememiz zarlarla olur. Zar kaderdir, şanstır. İmkandır o anda, sadece o anda tanınır. Başka zaman başka şans. Kaderin her yüzünün toplamı 7’dir. 7 kainat, 7 yer yüzü, 7 yerin dibi. 7 haftanın günü! Bir yüz diğerine benzemez onu tekmil eder, tamamlar. Zar ki kaderdir ne gösterirse onunla ilerlemeye mahkumuz. Hangi haneye konmaksa, hangi oyunu oynamaksa oyuncunun iradesine bırakılmış. Ancak zaman gelir kaderin, şansın tanıdığı imkan karşı insanın kaderindeki haneyle kapanmış olur. İlerleyemezsin. Son mevsimin son günlerine gelince ve gecelerimizi ve gündüzlerimizi oyun sahnesinin dışına atınca oyunu kazanırız! Biri kazandığında mutlaka diğeri kaybeder. Bu sahnede iki zafer yoktur. Bir daha şans tanınır! Bir daha… ve sonra biter!”

“Ama günlerin tümünü oyunun dışına atmak ömrün sonu değil midir?”

“Sonudur!”

“Bu ölüm değil midir?”

“Ölümdür!”

“Ölüm için mi oynuyoruz?”

“Biz oyunun içindeyiz ve ölümle sonlanırız. Ve oyunla birlikte ömrümüz de son bulur.”

“Gönderin öyleyse satrancı bize getirenlere… Söyleyin oyunuzun sırrı buradadır. Keşfedilmiştir! Bu kez siz düşünün! Biz bildik ki yaşam ölüm içinde, ölüm yaşam içinde!”

“Gönderilir!”

“Adı nedir bu oyunun?”

“Oyun Tahtası![1]”

“Yaşam bir tahttır, bir tahta! Ve oyunla meşgul olmamız için pullar ve zarlar! Peki ya sırrı nedir?”

“Sır söylenmedikçe sırdır! Ve belki de bu oyunu oynamakta olan karşımızdaki bizim ta kendimizdir. Ya da düşün ki kendi kendimizle oynarız bu oyunu. Aynadır belki sahnemiz. Evet sır dillendirilmedikçe sırdır.”

H.H.

[1] Farsça Taht-i Nerd denir. Tavla.

English version of my poem “sığınak” in Turkish.

there are verses of whispering nights read in the morning

your eyelashes evoke of rain with no umbrella

dark clouds under your gaze

while sheltering under your earlobes.

*

or let’s say it in this way

sidle to my rocky harbours

let’s move our tavern to your southern beach

your northern lips had always bloody words

set sail on the open seas unfurl

*

it’s hard to differ the shining sun from generous cursing out at that very moment

as if plucking an apple from its branch

come on now,

almost a bitter jouissance the wind!

Eski bir şiirime yeni düzen:

fısıltılı gecelerin şiirini sabaha okumak var

şemsiyesiz yağmurları anımsatır kirpiklerin

kara bulut bakışlarının altında

sığınmışken kulak memelerine.

*

ya da şöyle diyelim

yanaş kayalıklı limanlarıma

meyhanemizi güney kumsalına taşıyalım

şimali dudaklarının kanlı sözcükleri olmuştur hep

açık deryalarda yelken fora.

*

güneşi bonkör küfürlerden ayırmak zordur o an

elmayı dalından koparır gibi bir şey

haydi artık          

neredeyse acı bir haz rüzgâr!

(H.H.)

Duydum ki!

Mevlana’dan bir gazel çevirdim. Ekte aynı şiirin müzikle icrası var!

Daniela Andonovska-Trajkovska’dan çevirdiğim iki şiir

Daniela Andonovska–Trajkovska 3 Şubat 1979, Bitola, Kuzey Makedonya doğumlu şair, bilim insanı, editör, edebiyat eleştirmeni, pedagoji doktoru ve üniversite profesörüdür. Bitola Eğitim Fakültesi, St. “Kliment Ohridski” Üniversitesi-Bitola, Kuzey Makedonya Cumhuriyeti’nde çalışmakta ve Dil Sanatları Öğretimi Metodolojisi, Yaratıcı Yazma, Eleştirel Okuryazarlık, Erken Okuma ve Yazma Öğretimi Metodolojisi vb. dersleri vermektedir. Üniversite Edebiyat Kulübü “Denicija PFBT UKLO” ve Eğitim Fakültesi-Bitola’daki Edebiyat, Sanat, Kültür, Retorik ve Dil Merkezi’nin kurucularından biridir. Makedonya Yazarlar Birliği ve Bitola Edebiyat Çevresi üyesidir ve Makedonya Bilim Derneği Yayın Kurulu başkanlığını (iki dönem) yapmıştır. Bitola Edebiyat Çevresi tarafından yayınlanan “Rast”/‘Büyüme’ adlı edebiyat dergisinin genel yayın yönetmenidir ve ayrıca Uluslararası Dergi “Çağdaş Diyaloglar” (Makedonya Bilim Derneği) dergisinin genel yayın yönetmenliğini ve “Literary Elements” (Perun Artis) dergisinin editörlüğünü yapmaktadır. Ayrıca birçok şiir ve düz yazı kitabı bulunmaktadır. Bir düz yazı kitabı yayınlamıştır: “Kahve, Çay ve Kırmızı Gökyüzü” (2019),

2019 Ulusal “Karamanov” Şiir Ödülü, Makedon Edebiyat Avant-garde (2020), “Abduvali Qutbiddin” (üçüncülük, 2020, Özbekistan), İtalya’da Premio Mondiale “Tulliola- Renato Filippelli” (2021) ve şiir dalında en önemli ulusal ödül olan “Aco Shopov” (Makedonya Yazarlar Birliği tarafından 2021 yılında “Math Poetry” kitabı için verilmiştir).

Şiirleri yurt içinde ve yurt dışında birçok antoloji, edebiyat dergisi ve gazetede yayınlanmış olup, eserleri 38 dile çevrilmiştir: İngilizce, Sırpça, Slovence, Hırvatça, Boşnakça, Bulgarca, Arnavutça, Romence, Lehçe, Çince, Arapça, Türkçe, Vietnamca, Özbekçe, Bengalce, Almanca, İtalyanca, Felemenkçe, İspanyolca, Fransızca, Portekizce, Sicilya dili, Yunanca, Çince, Hintçe, Japonca, Farsça, İzlandaca, Rusça, Filipince, İbranice, Tamilce, Bengalce, İrlandaca, Ermenice, Endonezce, Malayca, Katalanca. İngilizce, Sırpça ve Bulgarca dillerinden Makedonca’ya ve Makedonca’dan İngilizceye birçok edebi eseri çevirmiştir. Şiirler yazar tarafından Makedonca’dan İngilizceye çevrilmiştir.

Dikey Sevgi

dişi dikey bir çizgi var

konumu asla değişmez

karnını istediğiniz kadar yumruklayabilirsiniz

saçlarından çekebilirsiniz

ya da dilinizi çıkarabilirsiniz

kollarının üzerinde durarak dans edebilirsiniz

sizi duyması için bağırabilirsiniz ona

önünde kanınızı akıtabilirsiniz

adınızı değiştirebilirsiniz

gölgesini öpebilirsiniz

gülümsemesi için onu gıdıklayabilirsiniz

sizi tanıması için

istediğiniz kadar onun gözlerine bakabilirsiniz

istediğinizi ona yapabilirsiniz

arzuladığınız kadar

karşınızda eğilmesi için

ama o hala bir duvar olacak

sizinle dünya arasında

Kurma adımlı oyuncak bebek!

koridorda parıldayan uykulu ayak izleri

ve CO2 ile dolu döşemeli duvarlar

benim tanıklarımdır

senin dokunduğunda ağlayan

oyuncağın olmak istemedim

avuçlarıma ipler dikmeni istemedim

midenle benimle konuşmanı istemedim

ne de sırtımda basamaklar kurmanı

Ama hiçbir şey söylemedim

başımı öne eğdiğimde

senin düşüncelerinin yanında

Filmin senaryosundan çevrilmiştir. h.h.

Cehennemin diplerinde kim var sana hamt okuyan Tanrım? Kim var Haviye’de?

Senin adına ey yücelerin yücesi şarkılar söyleyeceğim, senin adını on telli utla çalacağım; çünkü çok tuhaf ve korkunç yapılmışımdır.

Gizlide ben oluşuyorken senden saklı değildi kemiklerim ve yerin diplerinde biçimleniyorken ben… Senin defterinde benim bütün organlarım yazılıdır ve senin gözlerin benim ceninimi görmüştür ey yücelerin yücesi! Senin gözlerin benim ceninimi görmüştür!

Dedim keşke benim de güvercinler gibi kanatlarım olsaydı, uçsaydım ve bir dinginlik bulsaydım. Uzak bir yerlere gitseydim ve çölde yuva yapsaydım. Korkunç fırtınalardan kaçsaydım sığınaklara, çünkü yeryüzünde zorluklar ve şirretler gördüm. Dünya boşunalığa gebe kalmıştır ve zulmü doğurmuştur.

Senin ruhundan nereye kaçarım, senin buradalığından nereye giderim? Sabah yelinin kanatlarını alsam ve denizin en ücra yerine konsam, orada da senin ellerinin ağırlığı üzerimde olacak. Bana avarelik badesi içirmişsin. Ne korkunçtur senin yaptıkların! Ne korkunçtur senin yaptıkların!

Kendi ruhumun acısından söz ediyorum, kendi ruhumun acısından söz ediyorum! Suskunken ruhum çürüyordu gün boyu süren naralarımda. Benim yaşamımın rüzgâr olduğunu anımsa!

Çöllerin kaşıkçı kuşu olmuşum, harabelerin baykuşu! Ve bir serçe gibi çatıda oturmuşum yalnız. Boca olmuş su gibiyim ve uzun zaman önce ölen leşler gibiyim ve kirpiklerimde ölümün gölgesi var! Kirpiklerimde ölümün gölgesi var.

Terk et beni, beni terk et! Çünkü günlerim bir soluk gibidir. Terk et beni dönüşü olmayan yere gitmeden önce, o zifiri karanlık ülkesine…

Aaah tanrım! Kendi kumrunun canını vahşi hayvanlara bırakma…
Benim hayatımın rüzgâr olduğunu anımsa ve anımsa ki boşunalık zamanını benim payım kılmışsın. Ve çepeçevremde şenliğin şarkıları ve değirmenlerin sesi ve ışıkların aydınlığı mahvolmuştur.

Ne mutlu şu anda ektiğini biçen ekincilere; elleri başakları koparmakta olan ekincilere… Gelin ve uzak bir çölde şarkı söyleyeni dinleyin, kollarını açan ve içini çekerek: Eyvahlar olsun bana! Çünkü ruhum irinlerimin ortasında bilinçsiz kalmıştır!’ diyenin sesini dinleyin.

Ve sen ey kırmızıyla kuşanan ve altınlarla süslenen ve gözlerine sürme çeken gündüzün unutulmuşu! Kendine boşuna güzellik verdiğini anımsa! Uzak çöldeki şarkıdan dolayı ve seni küçük düşüren dostlarından dolayı…

Yazıklar olsun bize. Zira gündüz zeval bulup sona ermekte ve akşamın gölgeleri uzamakta ve bizim varlığımız, kuşlarla dolu ve tutsaklığın iniltileriyle dolup taşan kafesler gibidir.. Aramızda ne zamana değin süreceğini bilen kimse yoktur…

Hasat mevsimi geçti ve yaz bitti ve biz kurtulmadık. Kumrular gibi ağlarız insaf için ve yoktur… Aydınlığı bekleriz ve şimdi karanlıktır…

Ve sen ey senin sevgi soluğunu sürükleyen dopdolu akan ırmak

Bize doğru gel!

Bize doğru gel.

(Film metninden çeviren: H:.H.)

در هاويه كيست كه تو را حمد مي‌گويد اي خداوند؟ در هاويه كيست؟
نام تو را اي متعال خواهم سراييد
نام تو را با عود ده تار خواهم سراييد
زيرا كه به شكلي مهيب و عجيب ساخته شده‌ام
استخوان هايم از تو پنهان نبود وقتي كه در نهان به وجود مي‌آمدم
و در اسفل زمين نقش بندي مي گشتم
در دفتر تو همگي اعضاي من نوشته شده  
و چشمان تو اي متعال جنين مرا ديده است
چشمان تو جنين مرا ديده است

گفتم كاش مرا بال ها مثل كبوتر مي‌بود
تا پرواز كرده راحتي مي يافتم
هر آيينه به جايي دور مي‌رفتم
و در صحرا مأوي مي‌گزيدم
مي شتافتم به پناهگاهي از باد تند و طوفان شديد
زيرا كه در زمين مشقت و شرارت ديده ام

دنيا به بطالت آبستن شده و ظلم را زاييده است
از روح تو به کجا بگریزم و از حضور تو کجا بروم
اگر بال های باد سحر را بگیرم و در اقصای دریا ساکن شوم
در آنجا نیز سنگینی دست تو بر من است
مرا باده سرگردانی نوشانده ای
چه مهیب است کارهای تو
چه مهیب است کارهای تو
هنگامي كه خاموش بودم
جانم پوسيده مي‌شد از نعره‌اي كه تمامي روز مي‌زدم

به ياد آور كه زندگي من باد است
مانند مرغ سقای صحرا و بوم خرابه ها گردیده ام
و چون گنجشگ بر پشت بام ، منفرد نشسته ام
مثل آب ریخته شده ام و مثل آنانی که از قدیم مرده اند
و بر مژگانم سایه ی موت است
بر مژگانم سایه ی موت است

مرا ترک کن مرا ترک کن
زیرا روزهایم نفسی است
مرا ترک کن پیش از آنکه به جایی روم که از آن برگشتن نیست
به سرزمین تاریکی غلیظ
آه، ای خداوند، جان فاخته ی خود را به جانور وحشی مسپار
به یاد آور که زندگی من باد است
و ایام بطالت را نصیب من کرده ای
و در گرداگردم آواز شادمانی و صدای آسیاب و روشنایی چراغ نابود شده است

خوشا به حال دروگرانی که اکنون کشت را جمع می کنند و دستهای ایشان
سنبله ها را می چیند

بیایید به آواز کسی که در بیابان بیراه می خواند گوش دهید
آواز کسی که آه می کشد و دستهای خود را دراز کرده می گوید: وای بر من
زیرا که جان من به سبب جراحاتم در من بیهوش شده است

و تو ای فراموش شده ی روزها
که خویشتن را به قرمز ملبس می سازی
و به زیور های زر می آرایی، و چشمان خود  را به سرمه جلا می دهی،
به یاد آور که خود را عبث زیبایی داده ای
به سبب آوازی در بیابان بیراه
و یارانت که تو را خوار شمرده اند
وای بر ما، زیرا که روز رو به زوال نهاده است و سایه های عصر دراز می شوند
و هستی ما چون قفسی که پر از پرندگان باشد
از ناله های اسارت لبریز است
و در میان ما کسی نیست که بداند
که تا به کی خواهد بود
موسم حصاد گذشت و تابستان تمام شد
و ما نجات نیافتیم
مانند فاخته برای انصاف می نالیم و نیست
انتظار نور میکشیم و اینک، ظلمت است
و تو ای نهر سرشار که نفس مهر تو را می راند
به سوی ما بیا
به سوی ما بیا