geç vakittir

bayan sizi bana kirazlar getirdi

vişne miydi yoksa dudaklarınızdaki

ben yağmurlu kumsalda gözü kapalı yürüdüm                          hep yalınayak

yağmurla dalgaların sevişmesi getirdi sesinizi

şarabın son kadehiydi

 aç mavilikler bayan sapanı anımsatır bana hep

gece yirmi dörde geldiğinde bayan                            sizi çok sevdim

sevginiz beni ürkek kıldı

istanbul sokakları bulaşır her yanıma saat yirmi dörde geldiğinde

 bayan siz güldüğünüzde nar tanelenir ömrüme

sustuğunuzda bayan                    geç vakitlerdir hep               

zaman beklemiyor demiştiniz!

(foto ve şiir: h.h.)

Azalya-2

İnanamıyordum bir türlü. Nasıl olurdu? Kimse bir şey söylemiyordu. Ortada bir hata olduğu kesindi. Çocuk, koridorun sonundaki kapıyı açmak istedi. Bağırdım: ‘Hayır! Oraya değil!’ Orası sorgu ve işkence odasıydı. Gözbağımı çözmeden almışlardı oraya gerçi, ama biliyordum. Biliyordum; ama çocuk beni dinlemedi. Kapıyı açtı ve kahkaha atarak koşmaya devam etti. Şaşırmıştım. Kapıdan geçtim. Kapı, yeşil ağaçlara, renk renk vahşi çiçeklerle kaplı bir vadiye açılıyordu. Evin Hapishanesi ile Dereke arasındaki vadiydi bu. Eve giderken hep gördüğüm vadi… ama hiçbir zaman bu kadar yeşil değildi. Yemyeşil ve çiçek kaplı… Çocuk, hâlâ gülüyor ve koşuyordu. Annesi duraksadı. Ben ona yaklaşınca, ‘Peki biz bunu neden akıl edemedik?’ diye sordu, benim yanıtımı beklemeden, ‘Bak, ufacık çocuk yolu nasıl da biliyormuş!’ dedi. ‘Yolu mu?’ diye sordum; ama kadın beni duymamış gibi, ‘Biz düğüne gideceğiz… sen de gel!’ dedi. Okumaya devam et “Azalya-2”

İmlerin Tanrısal Gölgesi*

1-      Yasaklara başkaldırmanın hemen ardından cezanın gelmesi pek yeni bir olgu değil. John Berger, “Görme Biçimleri” adlı eserinde, Avrupa yağlıboya resim geleneğine değinirken Genezis’ten (Tekvin’den) Havva’nın yasaklanmış elmayı yemesine ve kocası Adem’e yedirmesine ait öyküden kısa bir bölüm aktarıp onların meyveyi yedikten sonra görme yetisine kavuştuklarına vurgu yaptıktan sonra şöyle der: “Burada ikinci çarpıcı gerçek de kadının suçlanması ve erkeğe boyun eğmekle cezalandırılmasıdır. Kadının karşısında erkek, Tanrı’nın temsilcisi olmuştur[1].”

Okumaya devam et “İmlerin Tanrısal Gölgesi*”

Furuğ Ferruhzad: şiirinin cinsiyeti ve cinselliği

Tam 42 yıl öncesidir.

13 Şubat 1967 pazartesi günü. Aynı şu anda Ankara’da olduğu gibi, Tahran’da karla karışık yağmur yağıyor. “Sen, İran İngiltere Kültür Evi kütüphanesinde bir yazı üzerinde çalışıyorsun. Puran Ablan da ileride kitap okuyor.  Kalkıp yanına gidiyorsun, elini omzuna koyuyorsun; ‘Ben geldim,’ diyorsun,  ‘Oradayım. Çalışıyorum. Nasılsın, iyi misin?’

Okumaya devam et “Furuğ Ferruhzad: şiirinin cinsiyeti ve cinselliği”

kulaçlarıma sesin dolanır!

Cide-Karadeniz (h.h.)

dişlerimde nar yarası
kendi diline çevir beni
inelim ya da diplere
 
memelerinin ortası babı-şems
dilim başıboş
alt satırlarınla inerim manalarına
 
kulaçlarıma sesin dolanır
sarmaş dolaş dalalım diyorum ya da  
orada soracağım adını
 
ne zaman takılmış
bu olta gırtlağıma
şiirim çırpınır!

(şiir ve fotograf: h.h.)

gidişin

şimdi bir de ölümün soğuk nefesinden dinliyorum
gidişin senin sadece sade bir gidiş değil
gidişin ansızın bitiveren bir gündüzün
bir öpücüğün öksüz kalışı gibi bir şeydir
habersiz güneş tutulmasıdır
aşkın sümbül kokusudur mor mor odamda avare
yani gidişin ekmeğimin çalınışıdır
mahallemizin çöle dönüşmesidir
tam da dönüp seni göreceğim yerde
öyle kurak bir mevsim ki
şarkısız bir dudak gibi
ne bileyim senin gidişin sadece sade bir gidiş değil

Okumaya devam et “gidişin”

شاخه سرخ جنوبی

به رضا براهنی

 

همین حالا برگشته ام از مرگ مکرر خود که بگویم نه!

دیدنها همه بیگانه اند وقتی یادم نمی آید کجا دیده ام این شاخه زقوم سرخ جنوبی را             از لابلای انبوه این همه

ولی میشود شنید      یا نه همین بهتر که بو کنم      من بو می کشم

وقتی که برگشتم از مرگ مکرر خود       بوی شیر پستان مادرم           که بو          زبان دیگری که نداشتم      نه       همین!

روشنتر بگویم         گرچه کورم هنوزخوب میفهمم بوی کلام تبعیدی کوچه های زبان مادریم را     ولی

سنگینی صد ساله را نشانده اند روی زبان چند هزار ساله ام شوخی نیست

Okumaya devam et “شاخه سرخ جنوبی”