Şiir Saati ve Mevlânâ

Özdemir İNCE

Şiir Saati ve Mevlânâ

ON kadarının adı bilinir, bazıları gazetecilerde, kitapçılarda vitrine konur ama Türkiye’de 500 kadar edebiyat ve şiir dergisi yayınlanır.

Nasıl yayınlanır? Onu ne siz sorun ne ben söyleyeyim. Harçlıklar toplanarak, giyim ve kuşamdan keserek, imece ile? Daha başka, akla gelmeyecek yöntemleri de vardır. Ama sonuçta yayınlanırlar, dağıtılırlar, okunurlar. Türkiye’nin düşünce, edebiyat ve sanatına büyük katkılarda bulunurlar. Her yıl çoğu batar ama yerleri hemen doldurulur. Bugün bunlardan birinden ve yaptığı bir işten söz edeceğim.

Okumaya devam et “Şiir Saati ve Mevlânâ”

ben ne bileyim…

Mansur Hallaç’ın sesine ses diye Mevlana’nın gazellerinden.

Bana kiminlesin dersin ben ne bileyim
neden böyle mecnunsun? Ben ne bileyim
Böyle zavallı düşmüşken aşkıma
nasıl kalkışırsın? Ben ne bileyim
Ben aşkının denizlerinin dalgalarında
nerdesin dersin, ben ne bileyim
Şayet öldürülmüş tanrıysan, dersin
tanrılıktan neyin var, ben ne bileyim
Ne ararsın artık, dersin 
ışığın ötesinde, ben ne bileyim…
Bu kafeste işin ne, dersin
havaların kuşuysan şayet, ne bileyim
Benim doğru bir yolum vardı yitti gitti
o Hatai Türk’ün yüzünden, ne bileyim
Bir gece ansızın çaldı Şems-i Tebriz
tek olan benden ikiyi, ne bileyim
(h.h.)

anlamadı

Sırta geçen tırnakların şehveti gölgesinde
Kıpırdanır huzursuzca rahmindeki
Devir siyah gözlere gözleri
Anasını yırtarak kanlı suareler de doğarken şiir.
İşte adını koyamadığın bebek
Haykırsın kime ne?
Candan can gitse de zira
Nefir sesidir duyduğun aldırma.
Açılan bacaklardan süzülen sülfürlü gözyaşları
Kokuşmuş ten de tuzlu zerresi avuntunun
 Okumaya devam et "anlamadı" 	

Hrant Dink’e fısıltı

neden güvercinler aniden o avludan havalanınca sen geliyorsun aklıma
kanat kokulu balkonum neden senin yırtık pençeli pabucunu anımsatır
biliyorum biliyorum
sen de mırıldanıyorsun şimdi
dinini dinime çarptılar altın yaptılar
dilini dilime çarptılar altın yaptılar
sınırını sınırıma çarptılar ölüm üstüne ölüm
böyle yüzü koyun kalacaksın zaman aşımına değin!
  Okumaya devam et “Hrant Dink’e fısıltı”

Adalet yerini bulsun diye

ÖMER TÜRKEŞ’in ‘Ölümü Gözlerinden Gördüm’ adlı romanım üzerine eleştirel yazısı: Kitap / Radikal İnternet, 30/04/2010

‘Ölümü Gözlerinden Gördüm’, yalnızca tarihin unuttuğu ve öğüttüğü ezilmiş insanları, siyasi ve toplumsal kötülüklerin yol açtığı felaketleri, iktidarların ve suç ortaklarının sığındıkları büyük yalanları teşhir etmekle kalmıyor; adaleti ve hakikati aramak için akla ve vicdana sesleniyor Okumaya devam et “Adalet yerini bulsun diye”