kendim gibi bir aşık
küçük memeleri ve soluk teniyle
gövde üzerinde sevdalıca dönmek
karanlık ve yalnızlıkla dolu
dörtnala
gitmek
babaya karşı ayaklanmış
bu hatalı yılların analığının anası olduğunu
bilen bir annenin anılarına karşı ayaklanmış
suskumuzu öldürdüler ağızla caddeye sürüklediğimiz gövdemizi soğuk silahımız olan elimizi sesimizi öldürdüler hayır! biz hiçbir şeyi saklamadık ne ceplerimizde ne yumruklarımızda sadece bu hıncın karanlığını aydınlatan bir ışık istiyorduk gözyaşlarımızı mendilinin köşesine teyelleyecek bir el adımızı anımsayacak bir kelam istiyorduk
bin dallı tubayım Tuba
biricik yol kalmış
ben senin sütünü kendimle paylaştım yalnızca
senin yuvarlak yapraklarını emerim ellerimin sumağı
ve gözlerim göğsünde
Tuba!
erimiş karların kadınısın
her iki göğsünü koy ağzıma
aşkı paylaşıyor musun? başsızım ve uykusuz
senin o yan yatışının hazzı var ya?
koynumu saksı yapayım senin için
en yüksek dalının bibere bulaşmamış olduğunu söyle
son güneşi senin için yerim sonuna değin
bitmeyen Tuba
ve o adsız dalı koy ağzıma
The Guardian, Thu 5 Apr 2012 23.16 BST
Ber mefreşe xak xoftéqan mibinem der ziré zemin nehoftéqan mibinem
Çendanké bé sehrayé edem minégerem na amedeqano reftéqan mibinem
Toprak halıda çok uyuyanlar gördüm altında yerin ne saklananlar gördüm
Yokluk çölüne baktığımda ben heyhat hiç gelmemiş ile gitmiş olanlar gördüm
Suat Duman:
Yazın okunacak kitap önerilerinde mevsimsel döngünün göz önünde bulundurulduğu apaçık. Dünyayla organik bir bağımızın olmadığını öne süremeyiz ne de olsa. Güneşi kat eden bu rota bizi yaza, kışa mecbur bırakıyor. Şunu soracağım: Yazar, eserini kaleme aldığında okurunu uyarır mı, yaz mevsiminde okunması, kumsalda şezlong, odalarda klimanın hazır tutulması diye. Hiç sanmıyorum. Hedeflenen daha ziyade, kendi eşiğine çekilmiş zihne, adamakıllı gevşemiş bedene fazlaca yük getirmeyecek önerilerle, okurun, rehavet mevsiminde de okuma eyleminden uzak kalmamasını sağlamak muhtemelen… Sadık Çubek ve Sabır Taşı için ilk uyarıyı yapalım o halde. Birçok nedenle, rehavet altında okunacak bir roman değil. Yazlık listelere bağlı bir okuma mevsimi geçirenlerdenseniz, kadim komşunun bu evrensel kalemiyle tanışmayı korkarım bir başka bahara erteleyeceksiniz. Zira dikkat, elimizdeki hiç de mevsim normallerinde seyretmeyen bir roman!
Sadık Çubek, İranlı. Farsça edebiyatın yirminci yüzyıldaki gür sesi. Yaratıcı bir edebiyat ve kuvvetli bir toplumsal muhalefet geleneğinin içinden geliyor. Doğuyu sarı çöl kumundan, şal ile şerbetten ibaret sananlar için anlattığı hikâyeler kabul edilemez, dili irkiltici!
Bu çocuk senin çocuğun olabilirdi, senin kardeşin… Yağmacıların, işgalcilerin utanması yok! Onlar insanları katletmeyi kendilerine iş edinmişler! Acımasızlar, gözlerini dolar bürümüş… onların tanrısı, dinleri, imanları, varlık nedenileri dolardır! Onların yüreklerini doğa sevgisi, insan sevgisi değil sermaye ve kar sevgisi doldurmuş… onların elleri diresklerine kadar çocukların ve masum, mazlum insanların kanına boğulmuş! Egemen devletlere hangi bahaneyle olursa olsun saldırmak, ya da savaşı haklı göstermek sermayenin oyununun bir parçasıdır… Savaşa hayır demek bir insanlık borcudur… fosfor ve uraniyum bombalarıyla sesimiz kesilmeden Hayır demek gerek…
ne olurdu şimdi iki satırlık şarkı olsaydım yahut çiğneyeceğin sakız kağıdında fal ya da bu satırlar gibi teklifsiz birkaç satır şiir ne olurdu dilinden dişine düşseydim düşüne ya da iki siyah üzerlik gibi ateşiyle yüreğimin
benim omuzlarımda bir güvercin var senin ağzından su içer benim omuzlarımda bir güvercin var boğazımı tazeler benim omuzlarımda bir güvercin var ağırbaşlı ve iyi benimle aydınlıktan söz eder ve insandan-tüm Tanrıların Tanrıçası olan- ben insanla yıldız dolu sonsuzlukta yürüyorum (Ahmed Şamlu, bana aydınlıktan söz et, ç:h.h.)
Ey kalbimin hevesleri gel gel gel gel gel gel – sensin muradımın sesi gel gel gel gel gel gel
Coşmuş coşmuş perişanım zülfün gibi zülfün gibi – ey açılmış müşkül bahtım gel gel gel gel gel gel
Menzil yolundan söyleme artık deme artık deme – sensin yolum ve menzilim gel gel gel gel gel gel
sardunyalar.com 