Kapat

Kobani başka bir dünya!

 Kobani Başka bir dünya!

Tebriz’in 209 sosyal aktivistinin imzasını taşıyan Kobani direnişine destek bildirisi:

İŞID’in insan katletme şehveti, küçücük Kobani kentini kuşatmış durumda. Güçlü ülkeler ve dünyanın patronları susmuşlar ve insan hakları konusundaki gülünç sesleri tarihin bu noktasında boğulmuştur. Koalisyon adı altındaki güçler -ki deniyordu uygar ülkeler adına bölge halkların imdadına koşacaklar ve demokrasi ve mutluluk armağan edecekler- parmak kıpırdatmadan birkaç yüz metreden İŞID vahşetini izlemekle yetinmekteler.

Yaklaşık on sene önce Amerika ve İngiltere liderliğindeki NATO çerçevesindeki bu koalisyon güçlerinin başka biçiminin Irak devletinin o muazzam askeri ve güvenlik sistemini on gün zarfında nasıl çökerttiklerini anımsıyoruz. Acaba şimdi aynı koalisyon güçleri askeri güç itibarı ile İŞID katillerini yerle bir etmeye güçleri yetmiyor mu? Koalisyon uçakları arada bir kalkıyor ve İŞID’i bombalıyor savıyla boş dağları ve çölleri bombalıyor; ana medyanın vitrinleri süslemek için ve de elbette ki yarınlarda bölge için gördükleri düş hatırına! Bölgenin tüm ilerici ve devrimci hareketleri İŞID eliyle yok olacak, İŞID güç kazanacak ve BBC gibi medyaların sözlerinde bu örgüt  “savaşçı”dan vahşi ve terörist olmaya başlayacak, NATO ve uygar ülkeler, demokrasi ve insan hakları için bölge halklarının yardımına koşacaklar! İŞID’in elindeki en modern silahların varlığından ve onun mali gücünden bu katillerin nerede ve kimlerin yardımıyla beslendiklerini, kollandıklarını ve maceranın nereye sürüklenmek istendiğini anlamak için pek de zeki olmaya gerek yok.

Kobani İŞID katillerinin kuşatmasındadır ve savaş sokaklarda devam etmekte. Kobani insanları omuz omuza, boş el ve basit silahlarla dış güçlerden en ufak bir yardım almaksızın, cesurca direnmekte. Onların yiyecekleri yok, ilaçları yok, modern silahları yok, ama inançla direnmekteler. Onlar başları dimdik ölüme yürüyorlar zira yaşama sevdalılar.

Kobani’de üç seneden beri özel bir deneyim yaşanmakta; özerk bir bölgede radikal bir demokrasi. Orada her bir kesimden halkın doğrudan temsilcilerinden oluşan halk konseyleri, en yüksek karar organlarıdır. Kobani halkının patronları yok ve kendi kaderlerini doğrudan tayin etmede hepsi ortaklar. Kobani tüm cinsiyet, etnik gibi kimlik sınırlarını yok etmiştir ve kendi ölçeğinde insanların eşitliğine en yüksek örneği ile somutluk kazandırmıştır. Öyle bir örnek ki bölgenin günümüz tarihinde ya çok az görülmüş ya da hiç görülmemiştir. İnsanlar başka türlü de yaşayabilirler; eşit, özgür ve her türlü kimlik sınırlarından kurtulmuş bir yaşam! Öyle bir yaşam biçimi ki orada toplum bireylerinin ırkları, cinsiyetleri ve mezhepleri gözetmeksizin eşit haklara sahipler ve yan yana kendi toplumlarını idare etmekteler. Öyle bir yer ki insan sadece insan olduğu için önem kazanmakta ve başka hiçbir şey. Bu açıdan Kobani bir savunma siperi olarak son derece önemlidir. Bölgenin gerici devletlerinin ve de sömürücülerin korkusu, tam da Kobani’de yaşama geçmiş olan bu tür yaşam düşüncesinin halk arasında yayılmasıdır. Bir düşünce ki ezilmişlere ve sesleri çıkmayanlara doğrudur ve bildirmektedir ki insanların eşit ve özgür yaşama ülküsü asla bir hayal değildir! Öyleyse en iyisi insanların bu benzersiz ortak yaşam ülküsü İŞID katillerinin eliyle yok edilsin! Diğer tarafta, zengin Kürtler -ki NATO’nun sadakası ve modern sömürgecilik sayesinde Irak’ta mala, mülke ve makama ermişler- çıkarlarının tehlikede olabileceği korkusuyla, Kobani direnişinin görkemi karşısında çenelerini kaptanmış sus pus olmuşlar. İşte tam da burada çürük kavimcilik, aşiretçilik ve milliyetçiliğin cılız iddiaları yerle bir olmakta ve siyasi gerçeklik çırılçıplak ortaya çıkmaktadır. Onlara göre, Kobani halkı ve halk savunma birlikleri İŞID katillerinin dehşeti karşısında, Kürt olsalar dahi yine de önemsizdir, zira burada çıkarlar savaşıyla karşı karşıyayız ve Kobani onların çıkarlarına uygun değildir. Diğer tarafta Türkiye devleti. Sömürgeci devletlerin bölgedeki en yüksek ideal devleti. Ortadoğu’nun yeni jandarması makamında, Kobani tehdidini kendi jeopolitik çıkarları için bir fırsata dönüştürmüş ve bu ateş ve kan pazarında, Kobani insanının yaşam ve ölümü konusunda pazarlığa girişmiştir.

Kobani tarihin derinliklerinden gelen sesin, Stalingrad’dan, Auschwitz’den, Cezayir’den, Şili’den, Hocalı’dan, Halepçe’den, Gazze’den ve… gelen sesin tınısıdır!

Kobani yıllardır savunmasız bölge halkların başına gelen acıların adıdır. Bir ad ki, baştanbaşa Ortadoğu’da öyle görkemli bir şekilde tınlamakta ki, katillerin, sömürgecilerin desteği ve gericilerin eliyle düşse dahi, daha iyi bir dünya yaratmak için bir mücadele ülküsü ve düşüncesi olarak sonsuza kadar bizimle kalacaktır; ayrımcılığın olmadığı, sömürü ve ırkçılığın olmadığı bir dünya, özgür ve eşit bir dünya! Kobani’den sonra hiçbir sömürgeci, insan haklarından ve demokrasiden söz etme cüreti gösteremeyecek. Kobani bir hayalet olarak, düşse dahi, bölgede ve bütün dünyada sonsuza kadar dönüp duracaktır. Kobani düşse dahi, tarihi bir anlığına gözlerimizin önünde durdurur, mazlumca ama görkemli bir şekilde gözlerimin içine bakar ve alnımızda utanç teri ve yüreğimize umut pınarı bırakır.

Kobani tarihi ikiye bölmüştür: önceki dünya ve Kobani direnişinden sonraki dünya!

Kobani düşse dahi onun gerçekleştirdiği ülkü asla düşmeyecektir

(209 imza)

Kobani, another World 

A Declaration of 209 Social Activists of Tabriz in Support of Kobani Resistance

The ISIS’s craving to massacre has besieged the small town of Kobani. World powers, the global masters are speechless, and the absurd melody of human rights is suffocated in this corner of the world. The allied forces, so-called harbingers of bliss and democracy to the people here, are the mere watchers of ISIS onslaught and its brutality. Never will we forget how these allied forces, in the apparels of NATO and led by USA and Britain, wiped out the Iraqi Government and its complicated political and security machine in less than ten days a decade ago. How on earth are these Allies unable to annihilate the ISIS? In the name of war with the ISIS murderers and with the sole purpose of showcase in the mainstream media, the Allies air forces fly over and bombard the mountains and plains of these areas from time to time. All progressive movements of the region are nullified by the ISIS. As ISIS soars in power, it plunges, in the discourse of media such as BBC, from ‘battlers’ to terrorists and savages. NATO and civilized countries flood to this area with the intent of aid. Common sense can realize, without slightest difficulty, from where springs ISIS’s confusingly financial resources and its complicated war machine, how they are being backed and where the story leads to.

Kobani People are besieged by the genocide of ISIS and the battle in town goes on in its back streets. Its people are bravely resisting with bare hands with no support from foreigners. In the want of food, medicine and weapons, all they have is love and faith. They honorably embrace death since they are in love with life.

An autonomous society with its radical democracy, Kobani is experiencing three special years. Community councils, in which every walk of life has its own representatives, are the decision makers .Kobani people don’t have their own masters, they make their own destinies. Kobani has surpassed all identity borders of race and gender and is a perfect model of human equality, an example unrivaled in the modern history of the region; a life in which people can live differently, an equal life free from all identity limitations; a style of life in which every member of society, whatever their religion, gender and race is, live with equal rights and shoulder to shoulder they manage their society; a life in which man is valued because he is a human. From this viewpoint, Kobani is crucial as a resistance center. Reactionary governments of the area and colonial governments are scared of the spread of such an idea of lifestyle in the region, an idea roaring to the people of the world that ideals of equality and freedom are not mere dreams. It is ironically good to see that this unique idea of community life is being blotted out by the ISIS murderers. On one hand, the wealthy Kurds, having accumulated their wealth from the charities of NATO and new colonialisms are muted, horror-struck since their riches are in threat. Here, the claims of racism and nationalism disintegrate and the naked truth of politics is unveiled. The Kobani people, even if they are Kurds, are not important as their being is not materially beneficial. Here we are dealing with war of interests and Kobani is not in favor of their interests. On the other hand, Turkey, the perfect government for colonialism in the region, and as the new gendarme of the Middle-east is turning the threat of Kobani for its own geopolitical interests and in this battle of blood is negotiating on the lives of Kobani people.

Kobani is reverberating melodies from the heart of history; Stalingrad, Auschwitz, Algeria, Chili, Khojaly, Halabja, Gaza.

Kobani is the symbol for the tortures defenseless people, a name that is so resonating in all Middle-East that even if it falls into the hands of genociders, murderers and reactionaries, it will eternally remain with us as an ideal of resistance for a better world; a world unstained by discrimination, authoritarianism and racism; a world free and equal. After Kobani, no colonial country will dare to brag about democracy and human rights. Kobani will haunt the world everywhere forever. Kobani, even if it falls, will stop history momentarily and stare at us tyrannized but magnificently making us sweat but filling us with hope simultaneously.

Kobani has divided our history into sections: World before and after Kobani’s resistance experiences.

Kobani’s inspiring ideals will never cease to be with us, even if it falls.

Signatures:

Ghodrat Abbasi, Mehdi Abbasi, Saman Abbasiyan, Sahar Abdi, Sahar Abdollahzadeh, Abbas Abdorrahimi, Farah Abdorrahimpour, Majid Abedini, Hossein Aghah, Fariba Aghabaglou, Hesam Aghajamal, Afshin Aghayi, Omid Aghdam, Mahmoud Ahadi, Hamed Ahmadi, Omid Ahmadi, Mehrdad Ahmadi, Neda Ahmadi, Hamed Ahmadiyan, Mehrnoush Akbari, Rahim Akbari, Maryam Alavimilani, Sevda Alimadadnezhad, Amin Alizadeh, Ata Alizadehgan, Babak Amiripouya, Mohammad Arjmandirad, Naser Asadollahi, Alireza Asemani, Naser Asghari, Akbar Asgari, Neda Ashjari, Ramin Alaei, Peyman Ayyari, Mahnaz Azadfar, Tahereh Azadfar, Sarraf Azimi, Elnaz Babayi, Babak Baghayi, Farshid Baghshomal, Boyuk Bahari, Mehdi Bahari, Mehrdad Bahrami, Negin Banakar, Mehrdad Banibayrami, Ahmad Banihasan, Shahab Barri, Afshin Barzegar, Maziyar Behmanesh, Amir Chamani, Mohammad Choubdar, Saeid Choupani, Ebrahim Darabi, Parvin Davari,Yasamin Dehghan, Saba Delkhoun, Rahim Dini, Shahab Dolatabadi, Davoud Ebrahimnezhad, Rahman Eliyasi, Batoul Ensafi, Firouz Eskandari, Naser Esmaeili, Ali Faezpour, Milad Fakhrayi, Saeid Farhoudiniya, Behrouz Faridi, Nasrin Farshbafi Derakhshan, Elshan Farshi, Reza Fateh, Shahin Fazli, Sahar Fekrdar, Vali Feyzi, Niloufar Firouzmand, Jafar Forouzan, Siyam Ganjeyi, Ali Ghiyalou, Aydin Gholamzadeh, Ghasem Ghorbani, Karim Ghorbanzadeh, Gholam Haddad, Ali Haghi, Somaye Hajizadeh, Sahar Heydarkhani, Sepideh Heydarkhani, Mana Hoseyni, Mahmoud Hozouri, Heydar Imani, Mohsen Iranzad, Aliasghar Jahedorang, Amin Jafari, Fatemeh Jafari, Abolfazl Jamali, Sahand Jamalzadeh, Jamshid Jalilnezhad, Razi Jafarzadeh, Karim Jamali, Akbar Javid, Bita Kabir, Hassan Kafi, Khatereh Kaleybari, Mehrdad Kamrouz, Sheyda Kaviyani, Zahra Kazemi, Hadi Khanmohammadi, Soheila Kharratiyan, Hamid Kharrazi, Afshin Khatibi, Behrang Khorram, Hossein Koushi, Mehdi Madadi, Hatef Madineyi, Vali Maharati, Rahim Mahnama, Esmaeil Mahmoudi, Pegah Maleki, Akbar Manaf, Fatemeh Manouchehri, Hassan Maserrati, Jalil Matloubi, Mohammadali Mazidi, Behrouz Mehri, Jafar Mehriaghdam, Arezou Milani, Alireza Minouyi, Eldar Moughanli, Arash Mohammadi, Davoud Mohammadi, Himan Mohammadi, Siyavash Mohammadi, Elnaz Mohammadpour, Soudabeh Mohammadpour, Majid Mohseni, Mir saeid Molaviyan, Ehsan Moslemi, Kouroush Mostafanezhad, Amin Nadalizadeh, Homayoun Nakhjavani, Fatemeh Nasr, Nader Nasiri, Yalda Navayi, Hassan Navidi, Amir Nazari, Amir Nazeri, Amir Niknezhad, Ahmad Nourani, Kaveh Nourani, Shahla Nouri, Majid Palouyeh, Mahsa Panahshahi, Mehdi Panahi, Yaghoub Pashang, Ali Payandeh, Arman Pirani, Behnaz Pouri, Ehsan Pourkheyri, Hadi Rabbipour, Peyman Raeisi, Rahim Raeisniya, Mina Rafiei, Mehrdad Rahimi, Ali Rahimpour, Shahin Ranjbar, Sina Rezvanmehr, Anis Saadat, Sadigheh Saadat, Nima Saberi, Farhad Sabeti, Mousa Saket, Soleyman Sales, Fattah Salmanzadeh, Gholamhossein Sedigh, Mohammad Sedigh, Zahra Sedigh, Nosratollah Shahedi, Nasim Shahi, Jalal Shamsouzan, Fahimeh Shayegh, Naghmeh Shirazi, Ahmad Shirinzadeh, Reza Shishvani, Mohammadali Shokrgozar, Ashraf Soleymani, Peyman Soleymani, Haji Soltani, Nastaran Soltanzadeh, Jalal Sepehri, Younes Seyf, Ali Tabatabayi, Babak Tahmasebi, Ebrahim Tafazoli, Morteza Tousi, Sasan Vahebivash, Abbas Vafayi, Majid Valipour, Bahram Vosough, Shahrareh Yaghoubi, Meysam Zakeri, Tahmineh Zardasht, Soudeh Zare, Narin Zarei, Hamid Zare Mohammadi, Saeid Zare Mohammadi, Amin Zargarnezhad, Negar Zehtab, Reza Zeynali, Babak Zeydi, Hamed Zolfaghari, Omid Zonouzi.

کوبانی؛ جهانی دیگر

شهوتِ آدم‌کشی داعش، شهر کوچک کوبانی را از هر طرف محاصره کرده است. سران کشورهای قدرتمند و اربابان جهان ساکت‌اند و نوای مضحکِ حقوق‌بشرشان در این نقطه ازتاریخ خفه شده. نیروهای موسوم به ائتلاف که قرار است به نمایندگی از کشورهای متمدّن به داد مردم منطقه برسند و دموکراسی و سرخوشی بیاورند، دست‌روی‌دست گذاشته‌اند و از چندصد متری حادثه نظاره‌گر وحشی‌گری داعش ‌هستند. یادمان هست که شکلِ دیگری از نیروهای ائتلاف در قالب ناتو و به سرکردگی آمریکا و بریتانیا، یک دهه پیش، دولت عراق و دستگاه عظیم نظامی-امنیتی‌اش را، در عرض ده روز از روی کره‌ی زمین محو کرد. آیا هم‌اینک نیروهای ائتلاف به‌لحاظ نظامی قادر نیستند در عرض یکی دو روز آدم‌کش‌های داعش را با خاک یکسان کنند؟ امّا هواپیماهای ائتلاف هر از گاهی بلند می‌شوند و کوه و صحرای خالی را به اسم مبارزه با داعش بمباران می‌کنند، فقط برای پرکردن ویترین رسانه‌های جریان اصلی و البتّه برای خوابی که بر فردای این منطقه دیده‌اند؛ تمامی جنبش‌های مترقّی منطقه به‌دستِ داعش از بین می‌روند، داعش اوج می‌گیرد و در گفتار رسانه‌هایی چون بی‌بی‌سی از «پیکارجو» به وحشی و تروریست استحاله می‌یابد. ناتو و کشورهای متمدّن برای دموکراسی و حقوق‌بشر به یاری مردم منطقه می‌آیند. ذکاوت چندانی نمی‌خواهد تا از پیشرفته‌ترین سلاح‌های نظامی و منابع مالی گیج‌کننده‌ای که داعش در اختیار دارد، بفهمیم این آدم‌کش‌ها از کجا و به‌دست چه کسانی پا گرفته‌اند، چگونه حمایت می‌شوند و ماجرا می‌خواهد به‌کدام سو برود.

کوبانی در محاصره‌ی آدم‌کش‌های داعش است و جنگ شهری در کوچه‌پس‌کوچه‌ها جریان دارد. مردم کوبانی همه‌با‌هم با دست‌های خالی و با ساده‌ترین سلاح‌ها بدون کوچکترین حمایت مستقیم خارجی، دلیرانه مقاومت می‌کنند. آن‌ها غذا ندارند، دارو ندارند، سلاح پیشرفته هم ندارند، امّا با ایمان و امید مقاومت می‌کنند. آن‌ها سرافرازانه به‌کام مرگ می‌روند، چون عاشق زندگی هستند.

 در کوبانی، سه سال است تجربه‌ی ویژه‌ای رقم می‌خورد؛ جامعه‌ای خودگردان و دموکراسی رادیکال. شوراهای مردمی که در آن هریک از اقشار جامعه نماینده‌ی مستقیم خود را دارد، بالاترین نهاد تصمیم‌گیری‌اند. مردم کوبانی ارباب ندارند و مستقیماً در تعیین سرنوشتشان سهیم‌اند. کوبانی تمامی مرزهای هویتی چون جنسیت و قومیت را درنوردیده و در مقیاس خود نمونه‌ای عالی از برابری انسان‌ها را تعیّن بخشیده است؛ نمونه‌ای که در تاریخ معاصر این منطقه کم‌نظیر و حتّی بی‌نظیر است. اینکه زندگی آدم‌ها می‌تواند جور دیگری هم باشد، زندگی برابر، آزاد و فارغ از هرگونه مرزبندی هویتی. شکلی از زندگی که در آن تک‌تک‌ افراد جامعه فارغ از نژاد، جنسیت یا مذهب، حقوق برابری دارند و در کنار هم جامعه‌ی خود را اداره می‌کنند. جایی که انسان‌ها فقط از حیث انسان‌بودنشان اهمّیت می‌یابند و نه هیچ‌چیز دیگر. از این زاویه کوبانی به‌عنوان سنگر مقاومت اهمّیت وافری می‌یابد. هراسِ دولت‌های مرتجعِ منطقه و دولت‌های استعماری، دقیقاً بسط و گسترش ایده‌ای از زندگی مردم است که در کوبانی جلوه یافته؛ ایده‌ای که رو به سمتِ فرودستان و بی‌صدایان دارد و به همگان اعلام می‌کند که آرمان برابری و آزادی همه‌ی انسان‌ها رویا نیست. حال چه خوب که این ایده‌ی بی‌نظیرِ زندگی مشترکِ انسان‌ها به‌دست آدم‌کش‌های داعش از بین برود. در آن‌ سو، کردهای متموّلی که از صدقه‌سر ناتو و استعمارنوین به مال‌و‌منال و مکنتی در عراق رسیده‌اند، از ترسِ تهدید منافع‌شان، در برابر عظمت مقاومتِ کوبانی خفه‌خون گرفته‌اند. اینجاست که داعیه‌ی لرزان قوم‌گرایی و ناسیونالیسم پوشالی فرو می‌پاشد و واقعیتِ عریانِ سیاست عیان می‌شود. مردم کوبانی و یگان‌های مدافع خلق در برابر توحّش آدم‌کش‌های داعش، حتّی اگر کرد هم باشند، باز اهمّیتی ندارند زیرا اینجا با جنگ منافع طرفیم و کوبانی مطلوب منافع نیست. در سوی دیگر دولت ترکیه ـ عالی‌ترین دولتِ ایده‌ال برای دول استعماری در منطقه ـ در مقام ژاندارم جدید خاورمیانه، تهدید کوبانی را فرصتی برای منافع ژئوپولیتیک‌اش کرده و در این کارزار آتش‌‌وخون، بر سر زندگی و مرگ مردم کوبانی معامله می‌کند.

 کوبانی طنین صدایی است از اعماق تاریخ؛ استالینگراد، آشویتس، الجزایر، شیلی، خوجالی، حلبچه، غزه و …

کوبانی یک نام است برای رنجی که سال‌ها بر سر مردمان بی‌دفاع رفته است. نامی که چنان شکوه‌مندانه در سراسر خاورمیانه طنین‌انداز گشته، که حتّی اگر به‌دست آدم‌کش‌ها و حمایتِ استعمار و ارتجاع سقوط کند، همچون یک ایده‌ی مبارزه و مقاومت برای دنیایی بهتر برای همیشه با ما خواهد ماند؛ دنیایی عاری از تبعیض، استثمار و راسیسم؛ دنیایی آزاد و برابر. پس از کوبانی دیگر هیچ‌ استعمارگری جرأت دم‌زدن از حقوق‌بشر و دموکراسی را نخواهد داشت. کوبانی همچون شبحی است که حتّی اگر سقوط کند، برای همیشه و در همه‌جای منطقه و جهان گشت‌وگذار خواهد کرد. کوبانی، حتّی اگر سقوط کند، تاریخ را در لحظه‌ی پیش‌ِ روی‌مان متوقّف می‌کند، مظلومانه امّا باشکوه به چشمان ما خیره می‌شود و عرقی از شرم بر جبین و فوّاره‌ای از امید در دل‌های‌مان می‌نشاند.

کوبانی تاریخ ما را به دو بخش تقسیم کرده است: جهان، پیش و پس از تجربه‌ی مقاومتِ کوبانی.

کوبانی حتّی اگر سقوط کند، آرمانی که تحقّق بخشیده هیچ‌گاه سقوط نخواهد کرد.

امضاکنندگان:

 طاهره آزادفر، مهناز آزادفر، علیرضا آسمانی، فریبا آقابگلو، حسام آقاجمال، افشین آقایی، حسین آگاه، داود ابراهیم‌نژاد، محمود احدی، امید احمدی، حامد احمدي، مهرداد احمدی، ندا احمدی، حامد احمدیان، محمّد ارجمندی‌راد، ناصر اسداللهی، فیروز اسکندری، ناصر اسمعیلی، ندا اشجاری، ناصر اصغری، رامین اعلایی، امید اقدم، رحیم اکبری، مهرنوش اکبری، رحمان الیاسی، بابک امیری‌پویا، بتول انصافی، محسن ایرانزاد، حیدر ایمانی، الناز بابایی، فرشید باغشمال، شهاب برّی، افشین برزگر، بابک بقایی، نگین بناکار، مهرداد بنی‌بایرامی، احمد بنی‌حسن، بیوک بهاری، مهدی بهاری، مهرداد بهرامی، مازیار بهمنش، یعقوب پاشنگ، مجید پالوایه، علی پاینده، مهسا پناه‌شاهی، مهدی پناهی، احسان پورخیری، بهناز پوری، آرمان پیرانی، ابراهیم تفضلی، فرهاد ثابتی، سلیمان ثالث، اکبر جاوید، علی‌اصغر جاهد اورنگ، رضی جعفر‌زاده، امین جعفری، فاطمه جعفری، جمشید جلیل‌نژاد، سهند جمال‌زاده، ابوالفضل جمالی، کریم جمالی، امیر چمنی، محمّد چوبدار، سعید چوبانی، سمیّه حاجی‌زاده، غلام حداد، مانا حسینی، محمود حضوری، علی حقّی، هادی خان‌محمّدی، سپیده حیدرخانی، سحر حیدرخانی، حمید خرازی، سهیلا خراطیان، بهرنگ خرّم، افشین خطیبی، ابراهیم دارابی، پروین داوری، صبا دلخون، شهاب دولت‌آبادی، یاسمین دهقان، رحیم دینی، میثم ذاکری، حامد ذوالفقاری، رحیم رئیس‌نیا، پیمان رئیسی، هادی ربّی‌پور، علی رحیم‌پور، مهرداد رحیمی، سینا رضوان‌مهر، مینا رفیعی، شهین رنجبر، سوده زارع، سعید زارع‌محمّدی، حمید زارع محمّدی، نارین زارعی، تهمینه زاردشت، امین زرگرنژاد، امید زنوزی، نگار زهتاب، بابک زیدی، رضا زینالی، موسی ساکت، جلال سپهری، انيس سعادت، صديقه سعادت، نسترن سلطان‌زاده، حاجی سلطانی، فتاح سلمان‌زاده، اشرف سلیمانی، پیمان سلیمانی، یونس سیف، نصرت‌اله شاهدی، نسیم شاهی، فهیمه شایق، محمّد‌علی شکرگذار، جلال شمع‌سوزان، نغمه شیرازی، احمد شیرین‌زاده، رضا شیشوانی، نیما صابری، زهرا صدیق، غلام‌حسین صدیق، محمّد صدیق، علی طباطبایی، مرتضی طوسی، بابک طهماسبی، مجید عابدینی، سامان عبّاسیان، قدرت عبّاسی، مهدی عبّاسی، فرح عبدالرحیم‌پور، عبّاس عبدالرحیمی، سحر عبدالله‌زاده، سحر عبدی، اکبر عسگری، صراف عظیمی، مریم علوی میلانی، عطا علیزادگان، امین علیزاده، سودا علی‌مدد‌نژاد، پیمان عیّاری، آیدین غلام‌زاده، علی فائض‌پور، رضا فاتح، میلاد فخرایی، نسرین فرشبافی درخشان، الشن فرشی، جعفر فروزان، سعید فرهودی‌نیا، بهروز فریدی، شاهین فضلی، سحر فکردار، نیلوفر فیروزمند، ولی فیضی، کریم قربان‌زاده، قاسم قربانی، علی قیالو، زهرا کاظمی، حسن کافی، مهرداد کامروز، شيدا كاوياني، بیتا کبیر، خاطره کلیبری، حسین کوشی، صیام گنجه‌ای، مجید محسنی، الناز محمّد‌پور، سودابه محمّد‌پور، آرش محمّدی، داود محمّدی، سیاوش محمّدی، هیمن محمّدی، اسماعیل محمودی، مهدي مددي، هاتف مدینه‌ای، محمّد‌علی مزیدی، حسن مسرتی، احسان مسلمی، کوروش مصطفی‌نژاد، جلیل مطلوبی، پگاه ملکی، اکبر مناف، فاطمه منوچهری، ائلدار موغانلی، میر سعید مولویان، ولی مهارتی، بهروز مهری، جعفر مهری‌اقدم، رحیم مهنما، آرزو میلانی، علیرضا مینویی، امین ناد‌علی‌زاده، امیر ناظری، همایون نخجوانی، فاطمه نصر، نادر نصیری، امیر نظری، یلدا نوایی، احمد نورانی، کاوه نورانی، شهلا نوری، حسن نویدی، امیر نیک‌نژاد، ساسان واهبی‌وش، بهرام وثوق، عبّاس وفایی، مجید ولی‌پور، شراره یعقوبی.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

Başa Dön
%d blogcu bunu beğendi: