Ne kadar sadeydi…

Mart ayına mersiye
Gazeteler çıplak yere serili
Gelirdik
Oturturduk
Konuşurduk
Şarap içerdik
Ağlardık…

Ne kadar sadeydi o aşk
Ne kadar itirafsız ve küstah
Her iç içe nefes nefesteki basit söz
Kahveyle yudumladığımız iddiasız her gözyaşı
O şarap ne de sadeydi

Kaç günlük gazeteler üzerindeki o terlemiş tenin sıcaklığı
Ne kadar sadeydi
Mozart çalardı
Başımız diğerinin omzunda
Ve yangılı dudaklar ve hep yalnız
Öpücükler ne kadar sadeydi
Bahar gelip giderken
Kış gelip ve gitmezken
Şiirler ne kadar sadeydi

Ben o kadının gülüşlerini çalmışım
Ve yanıma almışım o uzak yalnızlığımda
Mart ayı ne kadar sade başlardı
Benim kış soğukluğumu öperken
Mart ayı ne kadar sade bir şiirdi

İki sevişme ortasında fısıldarken
Kaybetmek bu denli fırtınalı
Kaybetmek bu denli yangın yeri
Ölmek ne kadar sadeydi

Ben hâlâ uykumda gördüğüm kadının yarısını yanına alan o uzak buruk ağızda kalmışım
Ne kadar sadeydi o rüya

Ben sanıyordum ki zaman beni kaybedecek
Ve ben çocukça gideceğim o öykünün ardınca
Hatta ölümü sevimli kılan kadının memelerinden emeceğim
Ne kadar sade bir kucaktı
Bu denli ansız mart
Bu denli sessiz dökülüp yığılmak
Molozlara oturmuş çocukların ağlamsına benzer

Bırak gazeteler yerde serili kalsın
O kalabalık şehrin kucaklaşma şiirinin öyküsü
Gitmek ne kadar sadeydi
Erkek kardeş öldüğünde
Kız kardeş öldüğünde
Baba ölüğünde
Ve anne çıldırdığında
Ve erkek o öykünün kadınını
Ve kadın o öykünün erkeğini unutmazken
Ölüm ne kadar basittir
Ölüm ne kadar acı
Beklemek ne kadar boşuna!

(h.h.)

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s