Neden AVM… ve daha çok AVM?

Bir bilgisayar kaç insanın işini görür?

Teknoloji, üretimde insana olan ihtiyacın düzeyini ve şiddetini ne düzeyde azaltır? Bunun bir sınırı var mı? Günümüz dünyasına egemen olan sermaye sisteminde insanın ürettiği teknoloji insanın yerini alır ve o insan çöpe atılır! Ancak yine de sormadan edemiyoruz:

Neden işçiler ve çalışan insanlar, emek vererek ürettikleri teknoloji ve bilgisayarların onların yerini almalarıyla daha az çalışıp aynı maaşı alarak daha insanca bir yaşam sürdürmek yerine işten atılıyor ya da sigortasız, güvencesiz, emekli hakkı olmayan, toplu sözleşme hakkı olmayan yani bir hiç olan “yarım gün çalışma” denen barbarlığa mahkum ediliyorlar?

Neden teknoloji insana hizmet etmiyor da insan teknolojiye hizmet ediyor?

Neden insanların ürettikleri ürünler, onları mutlu edeceğine daha da mutsuz ve kaybedilmiş yaşamlara neden oluyor?

Neden hükümetler ormanları koruma, nehirleri koruma, denizleri koruma, insanları zehirli atıklardan, gıdalara katılan zehirli katkı maddelerden ve bin bir sorundan koruma yerine o zehirli ürünleri tüketilmesini teşvik ediyor ve bu tüketim sonucunda oluşan bin bir hastalığı ve özellikle de kanser hastalığını bile bir ürün olarak pazarlama yolunu tutyor ve yine ilaçları bu insanların emeklerine el koyarak satmayı yeğliyor?

Neden park ve gezi ve dinlenme mekanları yerine, spor salonları, kültür merkezleri, tiyatro, sinema, opera, kütüphane, yüzme havuzu ve insanları daha mutlu edecek mekanlar yerine Alış Veriş Merkezleri yapıyorlar?

Neden AVM onlar için kutsaldır?

Neden vatandaş reklamlar ve bin bir hile, beyin yıkama ve teşvikle AVM’lere yönlendiriliyor?
Bütün bu indirim aldatmacaları, sevgililer günü, anneler günü, babalar günü, yılbaşı, yaz indirimi, kış indirimi, moda, outlet ve benzeri saçmalıkları tüketim çarkını çalıştırmaktan başka neye hizmet ediyor?

Neden bir kesim için tüketim kutsaldır ve “Tüketmeyin!” sözüne sanki onların kutsallarına saldırılmış gibi çok ama çok kızıyorlar?

Ve bu tüketim çarkı içinde devletlerin işlevi nedir, ne yapıyorlar?

Bu sorular neden beyinlerimizden silinmek isteniyor?

Bütün kolluk kuvvetleri, mahkemeleri, yasaları, bankaları, medyaları, teknolojileri ile devletler ne yapıyorlar? Kutsallık nerede saklıdır?

Bir düşünmek gerek! Sadece biraz! Derin bir soluk alıp düşünmek ve de bu filmi sonuna kadar çok dikkatlice izlemek gerek!

h.h.

 

bu şehrin delişmen kanı

şiir: h.h.

bu şehrin delişmen kanı…

foto: etralik photography:

http://www.flickr.com/photos/58776552@N04/with/9035813391/

bu şehrin delişmen

Foto: Anonim (?)

gezi-kadın-su

aha işte bak yine alt ediyor bu kıvrak aşk
özlem saklıdır külünde zira
hele göreceksin kaç bar suda yıkanır uykusu
kaç zehirli buluttan geçer yağmuru
öyle bereketli açar ki kızları göğsünü
oğlanlar ölüme halay çeker
gözlerini öyle ansızın açar ki bu şehir
herkes paylaşmayı öğrenir bir anda
aşkı ve acıyı

(h.h.)

Bunun adı adalettir!

Bugün düşündüm ki:

    Halk ya kaybedeceğinden korkar ya da korktuğu için kaybeder!
    Kaybedeceği bir şeyi olmayan halk korkmaz!
    Halk ya kendi gücünü düşmanına devrettiğinde yenilir ya da yenildiğinde devreder!
    Kaybettiklerini geri alabilmesi için sahip olduklarının çalındığının ve kimin çaldığının bilincine varmalıdır.
    Her şeyinin çalındığının ve kimin çaldığının bilincine varmış olan, düşmanına devrettiği gücü devralmak için sonuna kadar savaşır.

    Bunun adı adalettir!

bunu yapma bari-2

Biricik sevdam bunu yapma bana dedim ve gittim. O yıllar toy bir fırtınaydım. Senin dağlarından kopan fırtına, sana dönmekten korkan fırtına. Saçlarımı ondan kısa kestirmiştim. etek giymedim bir daha. O cumartesilerin alevi dindi sonra. Okyanusların dibinde patlayan volkanların susması gibi. İçime çöktün. Senden uzaklaştıkça kulak diplerime daha yaklaştı sesin. Gözlerini küllerimin altına sakladım. Sana ihanetlerimle kendimi yaraladım bir tek. Yıllar geçmiş ama sen hala o kapının aralığında durmuş bana bakıyorsun, gülüyorsun… ben seni unuttum ve kaçtım. Derbederlikler sonrası. Bir mutlu dünya kurmak için çırpındım. Kendim için değil. Bütün insanlar için. Olmadı. Çok işkence ettiler. Saçlarım hala kısaydı. Gözlerimdeki ışık söndükçe söndü… seni kaybettim. Biricik sevdam ne zalimmişsin meğer. Hala şuramdasın. Öyle bakma. Bunu yapma bari.