شاخه سرخ جنوبی

به رضا براهنی

 

همین حالا برگشته ام از مرگ مکرر خود که بگویم نه!

دیدنها همه بیگانه اند وقتی یادم نمی آید کجا دیده ام این شاخه زقوم سرخ جنوبی را             از لابلای انبوه این همه

ولی میشود شنید      یا نه همین بهتر که بو کنم      من بو می کشم

وقتی که برگشتم از مرگ مکرر خود       بوی شیر پستان مادرم           که بو          زبان دیگری که نداشتم      نه       همین!

روشنتر بگویم         گرچه کورم هنوزخوب میفهمم بوی کلام تبعیدی کوچه های زبان مادریم را     ولی

سنگینی صد ساله را نشانده اند روی زبان چند هزار ساله ام شوخی نیست

Okumaya devam et “شاخه سرخ جنوبی”